CGIAR मल्टिफंक्शनल लँडस्केप प्रोग्राम आणि प्रोफेशनल असिस्टन्स फॉर डेव्हलपमेंट ॲक्शन (PRADAN) च्या नेतृत्वाखालील उपक्रम, प्रदेशातील आदिवासी लोकांमध्ये, विविध उंचीवर विविध प्रकारच्या भाज्या पिकवणे आणि जागेचा इष्टतम वापर करण्यावर लक्ष केंद्रित करते, इको-बिझनेस अहवाल.

अहवालात इंटरनॅशनल वॉटर मॅनेजमेंट इन्स्टिट्यूट (IWMI) च्या निष्कर्षांचा हवाला दिला आहे की उत्पादनात 350 टक्क्यांनी वाढ झाली आहे, उपभोगातील विविधता दुप्पट झाली आहे आणि हिरव्या पालेभाज्यांसारख्या पोषक-समृद्ध अन्नाचा वापर 70 टक्क्यांनी वाढला आहे.

“परसातील कुक्कुटपालनातून प्रथिनांचे सेवन आणि घरगुती बचत देखील सुधारली आहे आणि उत्पादन आणि खतांसाठी बाह्य बाजारपेठेवरील घरांची अवलंबित्व कमी झाली आहे,” असे अहवालात म्हटले आहे.

या तंत्रज्ञानामध्ये विविध प्रकारच्या भाजीपाला पिकवणे, पीक रोटेशन, बायो-कंपोस्टिंग, पावसाचे पाणी साठवणे आणि पीक लागवड यांचा समावेश होतो.
सेंद्रिय पशुपालनामध्ये खत आणि पशुखाद्यासाठी पिकांचे अवशेष किंवा उरलेले अवशेष वापरणे समाविष्ट असते. अहवाल सांगतो की महिला शेतकऱ्यांनी पारंपारिक पद्धतींना आव्हान देत त्यांच्या कौटुंबिक शेतात उत्पादन आणि निर्णय घेण्याची जबाबदारी घेतली आहे.

एका विश्लेषकाने सांगितले की, जिल्ह्यातील चिमकाटोला आणि केवलरी भागातील बहुतांश शेतकरी पूर्वी मोनोपीक पद्धतीचा सराव करत होते – वरच्या भागात मका आणि नद्यांजवळील खालच्या शेतात भात पीक घेत होते. चिमकटोला येथील रहिवासी कुसुम म्हणाली, “आधी आम्ही बाजारातून खरेदी करायचो, पण आता हे सर्व घरी बनवतो.

विकास कृतीसाठी व्यावसायिक सहाय्याचे संघ समन्वयक सौरव कुमार म्हणाले की, पूर्वीची पिके अनियमित पावसामुळे कमकुवत होती, उंच उतारावर चुकीच्या लागवडीमुळे जमिनीचा ऱ्हास झाला होता आणि इंधनाच्या किमतीतील अस्थिरता आणि इतर कारणांमुळे बाजारातील चढ-उतार. घरामागील प्लॉट बहुतेक पडीक राहिलेला होता आणि काही वेळा मका पिकवला जात असे.

अहवालात असे म्हटले आहे की या प्रकल्पांतर्गत प्रत्येक महिला शेतकरी सुमारे 400-500 चौरस मीटर जमिनीवर शेती करते, ज्यामध्ये जीवामृत आणि पंचगव्य यांसारख्या जैव खतांचा वापर केला जातो. हे दोन्ही शेण आणि मूत्र इतर सेंद्रिय पदार्थांमध्ये मिसळून तयार केले जातात.