अश्विनच्या नाइट्स मॅरेथॉन होत्या ज्यासाठी त्याने कधीही साइन अप केले नाही. प्रत्येक संध्याकाळ थकव्याच्या भीतीने सुरू झाली आणि प्रत्येक रात्र त्याच्या स्वत: च्या घोरण्याच्या लयबद्ध, गडगडाटाच्या आवाजाने विरामित झाली – असा आवाज ज्याने केवळ त्याच्या पत्नीलाच जागृत ठेवले नाही तर अंधारात हवेसाठी श्वास सोडला.

आठ तास 'झोप' असूनही, अश्विनला अजिबात विश्रांती मिळाली नसल्यासारखे वाटले. कामावरील त्याचे लक्ष कमी झाले, चिडचिडेपणा वाढला आणि त्याच्या मेंदूवर कायमचे धुके पसरले. ती फक्त घोरण्याची समस्या नव्हती; अश्विन झोपेत गुदमरत होता.

अश्विनने शोध घेतला तेव्हा टर्निंग पॉइंट आला वायुमार्ग दंतचिकित्सा. पारंपारिक पध्दतींच्या विपरीत जे पूर्णपणे दातांवर लक्ष केंद्रित करतात, वायुमार्गावर केंद्रित प्रॅक्टिशनर्स तोंडाकडे फुफ्फुसाचे प्रवेशद्वार म्हणून पाहतात. अश्विनला कस्टम-मेड बसवले होते मंडीबुलर ॲडव्हान्समेंट डिव्हाइस (MAD)– एक विशेष घोरणे विरोधी साधन.

त्याचा खालचा जबडा हळूवारपणे पुढे सरकवून, उपकरणाने त्याची जीभ आणि मऊ उती त्याच्या घशात येण्यापासून रोखले. वर्षांनंतर प्रथमच, त्याच्या बेडरूममधील शांतता त्याच्या झोपेच्या पुनर्संचयित खोलीशी जुळत होती.

दंत प्रथम प्रतिसादकर्ते

अश्विनची गोष्ट सामान्य आहे, परंतु ऑब्स्ट्रक्टिव्ह स्लीप ॲप्निया (ओएसए) ची मुळे अनेकदा घोरणे सुरू होण्याच्या दशकांपूर्वी सुरू होतात. दंतचिकित्सक आता झोपेच्या विस्कळीत श्वासोच्छवासासाठी फ्रंटलाइन स्काउट्स आहेत. एक चिकित्सक श्वसनक्रिया बंद होणे निदान करू शकतो, तर दंतचिकित्सक नेहमीच्या परीक्षेदरम्यान शरीरशास्त्रीय लाल ध्वज पाहणारे प्रथमच असतात.

स्लीप एपनिया वयानुसार भेदभाव करत नाही. खरं तर, वायुमार्ग दंतचिकित्सा यावर जास्त लक्ष केंद्रित करते लहान मुलांमध्ये लवकर ओळख. जे मूल तोंडातून श्वास घेते, रात्री दात घासते किंवा अंथरुण ओलावण्याचा संघर्ष करत असते ते खरेतर हवेसाठी लढत असावे.

प्रतिबंधित वायुमार्गाचे शरीरशास्त्र

मुलांमधील सर्वात लक्षणीय निर्देशकांपैकी एक म्हणजे अ खोल, अरुंद तिजोरी (ताळू). जेव्हा वरचा जबडा त्याच्या पूर्ण क्षमतेपर्यंत विस्तारत नाही, तेव्हा अनुनासिक पोकळीचा मजला – जो तोंडाचे छप्पर देखील आहे – वर ढकलला जातो. हे अनुनासिक श्वासोच्छवासासाठी उपलब्ध जागा कमी करते, मुलाला तोंडाने श्वास घेण्यास भाग पाडते.

शिवाय, अरुंद टाळूचा अर्थ असा होतो की तोंडाच्या छतावर जीभेला विश्रांती घेण्यासाठी पुरेशी जागा नसते. जी जीभ खाली आणि मागे बसते ती झोपेच्या वेळी वायुमार्गात अडथळा आणण्याची शक्यता जास्त असते.

वायुमार्ग दंतवैद्य शोधतात:

• स्कॅलप्ड जीभ: दातांवर दाबल्यामुळे जिभेच्या बाजूला खुणा.
• वाढलेले टॉन्सिल्स आणि एडेनोइड्स: वायुमार्गाच्या बोगद्यातील भौतिक अवरोध.
• शिरासंबंधीचा संचलन: मुलाच्या डोळ्यांखाली काळी वर्तुळे (ॲलर्जिक शायनर्स) खराब ऑक्सिजन आणि झोपेमुळे होतात.

शोधण्यापासून ते दुरुस्तीपर्यंत

प्रौढांसाठी CPAP मशीन किंवा लहान मुलांसाठी साधे दात काढणे यासारख्या 'बँड-एड' उपायांच्या पलीकडे जाणे हे वायुमार्ग दंतचिकित्साचे ध्येय आहे. मुलांसाठी, इंटरसेप्टिव्ह ऑर्थोडोंटिक्स-जसे की तालूचा विस्तारक – शब्दशः 'वातनमार्ग वाढू शकतो', जिभेला जागा आहे आणि अनुनासिक परिच्छेद स्पष्ट आहेत याची खात्री करण्यासाठी जबडा रुंद करणे. हे प्रौढ स्लीप एपनियाच्या प्रारंभास पूर्णपणे प्रतिबंधित करू शकते.

अश्विनसारख्या प्रौढांसाठी, व्यवस्थापन आणि स्थिरता यावर लक्ष केंद्रित केले जाते. घोरण्याविरोधी यंत्राने त्याचे आयुष्य बदलून टाकले असताना, वायुमार्गाच्या दंतचिकित्साचा व्यापक धडा हा आहे की तोंड हे श्वासोच्छवासासाठी महत्त्वाचे अवयव आहे.

अरुंद वायुमार्गाची चिन्हे ओळखून—मग ती सात वर्षांच्या मुलामध्ये उंच टाळू किंवा चाळीस वर्षांच्या वृद्धामध्ये घसरलेले दात असोत- दंतचिकित्सक फक्त हसण्यापेक्षा जास्त बचत करत आहेत; ते जीव वाचवत आहेत, एका वेळी एक श्वास.

अश्विनला आता रात्रीची भीती वाटत नाही. जेव्हा आपण श्वासनलिका दुरुस्त करतो तेव्हा आपण आरोग्याचा पाया स्वतःच निश्चित करतो याचा तो पुरावा आहे.

या लेखात व्यक्त केलेली मते लेखकाची आहेत आणि Buzz ची मते किंवा दृश्ये प्रतिबिंबित करण्याचा हेतू नाही.