นิตยสาร ฟอร์ฟอร์ทู อยู่ที่จัตุรัสซันโกฟา ใจกลางเมืองโทรอนโต เพื่อร่วมบันทึกเหตุการณ์สุดคึกคักในเกมเปิดสนามของทีมชาติกานาในเมืองนี้

เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้นที่จัตุรัสซันโกฟา เมื่อผู้คนหลายร้อยรายล้อมรอบรถบรรทุกสีดำที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา เสียงกลองครึ่งโหลดังประสานกันพร้อมกับเสียงกระดิ่งเหล็กตีตามจังหวะ นี่คือดนตรีจามาของชาวกานา ฝูงชนซึ่งบางส่วนสวมเสื้อทีมสีเหลืองสดของกานา และอีกครึ่งในชุดผ้าคันเตแบบดั้งเดิม ต่างเริ่มโยกตัวและร้องเพลงไปตามจังหวะ เสียงโห่ร้องดังขึ้นทันทีเมื่อชายคนหนึ่งก้าวลงจากรถ

ชายผู้นั้นคือ โอตุมฟูโอ นานา โอเซ ทูตู ที่สอง กษัตริย์แห่งเผ่าอาชานติของกานา พระองค์ทรงอยู่ใต้ร่มเงาหลบแดดแรง ก่อนจะเสด็จตามเสียงดนตรีและขบวนใหญ่ไปยังเวทีที่มีบัลลังก์ทองตั้งอยู่

เสียงร้องและการสวดมนต์ดังถึงจุดสูงสุดก่อนจะค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อกษัตริย์ประทับบนบัลลังก์ ทันใดนั้นรถตำรวจโทรอนโตแล่นผ่านโดยเปิดไซเรนดังลั่น กลบเสียงเพลงและเสียงฝูงชนจนหมด นี่คือแคนาดา ไม่ใช่กานา

แต่ในวันนั้น บางส่วนของเมืองโทรอนโตกลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในแอฟริกา การแข่งขันนัดแรกของทีม “แบล็กสตาร์” ในศึกฟุตบอลโลก ได้ดึงดูดชาวกานาทั่วโลกให้มารวมตัวกันในเมืองนี้ พวกเขาออกมาสนับสนุนทีมรัก และได้รับรางวัลตอบแทนด้วยชัยชนะในช่วงท้ายเกม

ฟอร์ฟอร์ทู ใช้เวลาทั้งวันอยู่กับชาวกานาทั่วโทรอนโต เพื่อสัมผัสบรรยากาศในการแข่งขันฟุตบอลโลกนัดแรกของกานาในเมืองนี้ วันเริ่มต้นเกือบสิบชั่วโมงก่อนเตะ ที่จัตุรัสซันโกฟา ใจกลางเมืองโทรอนโต ผู้คนหลายร้อยคนมารวมตัวกันเพื่อรอต้อนรับกษัตริย์ ร้องเพลง เต้นรำ และเฉลิมฉลองการมาถึงของทีมแบล็กสตาร์

ลานแห่งนี้เพิ่งเปลี่ยนชื่อในปี 2023 จากชื่อเดิม “ยอง-ดันดาส สแควร์” เพื่อแยกตัวจากชื่อของ เฮนรี ดันดาส นักการเมืองชาวสก็อตในอดีต ที่เคยมีบทบาทโต้เถียงเรื่องการเลิกค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก คำว่า “ซันโกฟา” มาจากภาษา “ทวี” ของแถบแอฟริกาตะวันตก แปลว่า “ย้อนกลับไปและนำสิ่งนั้นกลับมา” ซึ่งหมายถึงแนวคิดของการเรียนรู้จากอดีตเพื่อพัฒนาอนาคต

กาเบรียล โอดาร์เตย์ อดีตเลขานุการสมาคมชาวกานา-แคนาดาแห่งรัฐออนแทรีโอ กล่าวไว้ว่า “ประชากรกานา [ในโทรอนโต] มีจำนวนมาก เราภาคภูมิใจในความเป็นตัวตนของเราอย่างแท้จริง เมื่อใดที่คุณเห็นชาวกานา พวกเขาจะรีบพูดภาษาของเรา ทักทาย และยิ้มให้กัน เพราะเราดีใจที่ได้เจอกัน”

มีชาวกานามากกว่า 20,000 คนอาศัยอยู่ในโทรอนโต แม้จะมาจากชนเผ่า ภาษา และวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน แต่ฟุตบอลคือสิ่งที่รวมพวกเขาไว้ด้วยกัน “เราคือกานา เราเป็นหนึ่งเดียว และเราสวมเสื้อทีมเดียวกัน” คเวเบนา โบอาเต็ง ชาวกานา-แคนาดา กล่าว “นั่นคือความงดงามของสิ่งนี้ ไม่มีพรมแดน โดยเฉพาะในโทรอนโต สิ่งหนึ่งที่รวมเราคือฟุตบอล ใช่ไหม ฟุตบอลและเสียงเพลง”

ก่อนที่เกมจะเริ่ม เสียงเพลงเหล่านั้นก็ได้กลายเป็นพลังรวมใจของคนกานา ทั่วทั้งเมือง เมื่อเวลาเตะใกล้เข้ามา การแสดงจามาอีกแห่งเริ่มขึ้นในสวนสาธารณะใกล้สนามโทรอนโต โอดาร์เตย์อธิบายว่า “จามา” คือสิ่งที่ช่วยเพิ่มพลัง และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกลุ่มแฟนบอลกานาเตรียมเดินขบวนไปยังสนาม เสียงกลอง นกหวีด และการตบมือประสานกัน ก่อนเสียงทรัมเป็ตเดี่ยวจะดังขึ้นอย่างโดดเด่น

บรรดาแฟนบอลเปลี่ยนม้านั่งในสวนให้กลายเป็นเวทีคอนเสิร์ต ทุกคนร้องและเต้น ไม่ว่าจะรู้จักเพลงจามามาก่อนหรือเพิ่งได้ยินครั้งแรก แม้แต่นักข่าวและช่างภาพยังพยักหน้าโยกตามจังหวะ เสียงดนตรีดังต่อเนื่องขณะที่ฝูงเสื้อเหลืองเต้นไปยังสนามธงชาติสะบัดปลิว พวกเขาหยุดการจราจรเป็นระยะเพื่อเต้นกลางถนนอย่างสนุกสนาน

เมื่อแฟนบอลบางส่วนเข้าสนามและนั่งประจำที่แล้ว อีกหลายร้อยคนรวมตัวกันทางตอนเหนือของเมืองเพื่อจัดงานชมเกมผ่านจอขนาดใหญ่ ภายในอาคารไม้ที่เต็มไปด้วยผู้คนในเสื้อสีเหลืองตลอดทั้งแถว เมื่อฝนตกลงมา พวกเขายิ่งเบียดกันแน่นเพื่อหลบฝน

แฟนบอลในสนามและในอาคารนั้นแยกกันเพียงระยะทางเท่านั้น ผู้ชมในอาคารส่งเสียงเชียร์ราวกับอยู่ในอัฒจันทร์จริง ๆ เมื่อเห็นแฟนบอลในสนามปรากฏบนจอ พวกเขาก็ทำท่าทางตามไปด้วย เสียงเชียร์ดังขึ้นตลอดเมื่อการแข่งขันดำเนินไป ไม่แทบมีช่วงเงียบเลย

เสียงสูดลมหายใจแรง ๆ ดังขึ้นทุกครั้งที่ ลอว์เรนซ์ อาติ-ซิกี ผู้รักษาประตูกานา เสี่ยงตัวป้องกันลูกยิงในครึ่งแรก พร้อมเสียงตะโกน “ใครอยู่ตรงนั้น?” เมื่อบอลลอยมาหน้ากรอบเขตโทษโดยไม่มีใครเข้าเก็บ ทีมคู่แข่งอย่างปานามาเริ่มเกมได้เหนือกว่า และเสียงกรี๊ดดังขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาบุกเข้าใกล้ประตู

เมื่อเข้าสู่ครึ่งหลัง บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง แฟนบอลหลายคนลุกจากที่นั่งเมื่อ โจนาส อัดเจเตย์ โหม่งบอลเกือบเข้าประตู แม้กานาจะเล่นได้ดีขึ้น แต่ทั้งสองทีมยังทำประตูไม่ได้จนต้องต่อเวลาพิเศษ แต่แรงเชียร์ก็ไม่เคยลดลงเลย

แล้วความโกลาหสก็เกิดขึ้น นาทีที่ห้าในช่วงต่อเวลา สนามทั้งสนามสั่นสะเทือนเมื่อ แบรนดอน โธมัส-อาซานเต หลบกองหลังและพาบอลเข้าเขตโทษ ก่อนที่ คาลิบ เยเรนกี จะซัดบอลเข้าประตู ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกันด้วยความดีใจสุดขีด เสียงตะโกน “แบล็กสตาร์!” ดังก้องไปทั่วเมื่อทีมฉลองประตูนำ

เสียงเชียร์ไม่หยุดแม้นาฬิกาจะเดินต่อ เสียงนกหวีด เสียงกรี๊ด และดนตรีจามาดังก้องไปทั่ว ขณะที่ผู้ชมรอเสียงนกหวีดสุดท้าย เมื่อกรรมการเป่าจบเกม แฟนบอลต่างหันหน้าหากัน กอดกัน เต้นรำ และพูดคุยกันอย่างมีความสุข ในขณะที่นักเตะของพวกเขาในสนามโทรอนโตฉลองชัยรอบสนาม

“นี่มันดีกว่าคริสต์มาสอีก” เอเบเนเซอร์ โอแทง ผู้จัดงานกล่าวหลังจบเกม

เอ็มมานูเอล ควาเย ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการภายนอกของสมาคมชาวกานา-แคนาดาแห่งออนแทรีโอ กล่าวเสริมว่า “ทีมแบล็กสตาร์เป็นตัวแทนของประเทศกานา และการที่พวกเขาได้แสดงฝีมือบนเวทีระดับโลกถือเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ มันทำให้เราภูมิใจในความเป็นชาวกานา การร้อง การเต้น การชูธง คือเสียงเดียวกันของชาติเดียวกันและจิตวิญญาณเดียวกันที่อยู่เบื้องหลังทีมแบล็กสตาร์ พวกเขามักจะเปล่งประกายที่สุดเมื่อรู้ว่าทั้งประเทศ รวมถึงชาวกานาในต่างแดน อยู่ข้างพวกเขา”

ไม่ว่าทีมจะสัมผัสพลังจากทั่วเมืองหรือไม่ก็ตาม ทีมแบล็กสตาร์ก็ทำเพื่อประเทศและคนกานาทั่วโลกอย่างเต็มที่ ก่อนเกม โบอาเต็ง ซึ่งอพยพมาอยู่แคนาดาตั้งแต่ปี 1997 กล่าวว่า เขาเชื่อว่าโทรอนโตเป็นหนึ่งในเมืองที่ดีที่สุดสำหรับการย้ายมาอยู่ “ที่นี่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม ทุกคนได้รับการต้อนรับ และมีโอกาสมากมายสำหรับคนผิวสี ดูสิ จัตุรัสซันโกฟาอยู่ใจกลางเมือง และมันมีชื่อเป็นภาษากานา”

จากจัตุรัสซันโกฟาที่มีชื่อแบบกานา ไปจนถึงสนามโทรอนโต และทั่วทั้งเมือง การมาถึงของทีมแบล็กสตาร์ได้ปลุกชีวิตชีวาให้กับชุมชนชาวกานาที่เปี่ยมด้วยพลัง “สิ่งที่เราแสดงให้เห็นในวันนี้คือภาพแท้จริงของชุมชนชาวกานา” โอแทงกล่าวขณะที่ฝูงแฟนบอลเดินออกจากงานชมเกม “เต็มไปด้วยวัฒนธรรม เสื้อทีม ศิลปะ ฟุตบอล และความภูมิใจ นี่คือความหมายที่แท้จริงของทีมแบล็กสตาร์แห่งกานา”