ศ.ดร.ปิ่นแก้ว อ.มหาลัยเชียงใหม่ชี้ ประเด็น Save ทับลานสะท้อนความเสแสร้ง ไม่ได้รักป่า รักอำนาจตัดสินว่าใครมีสิทธิอยู่ในป่าต่างหาก

ศ.ดร.ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี อาจารย์ประจำภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โพสต์ข้อความเฟซบุ๊กแสดงความเห็นถึงประเด็น #saveทับลาน ว่า “กรณี save ทับลาน แสดงให้เห็นถึงความ hypocrite (เสแสร้ง) ของกลุ่มอนุรักษ์และชนชั้นกลางไทย เป็นอย่างดี พวกเขาทราบดีว่า ป่าอนุรักษ์ในไทย ไม่เคยเป็นป่าที่ไม่เคยถูกนํามาใช้ประโยชน์ หรือเป็นป่าที่มีแต่ต้นไม้ พรรณพืช และสัตว์ป่าเท่านั้น ป่าอนุรักษ์จํานวนไม่น้อย ถูกนําไปทําโครงการพัฒนาจำนวนมาก สร้างเขื่อน สร้างถนน สร้างอ่างเก็บน้ำ สร้างอุทยานวิทยาศาสตร์ สร้างตึก สร้างอาคาร ฯลฯ เอาง่ายๆ พื้นที่ป่าดอยสุเทพจำนวนมากถูกกันออกจากสถานะป่าอนุรักษ์เพื่อรองรับหน่วยงานของรัฐกี่แห่ง ลองไปไล่ประวัติศาสตร์ดูก็แล้วกันว่า มีอะไรบ้าง

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นหนึ่งในหน่วยงานที่ใช้พื้นที่นับพันไร่ในป่าดอยสุเทพ เปลี่ยนให้เป็น ไร่แม่เหียะ สร้างแปลงเกษตรสร้างตึก สร้างถนน สร้างหอพัก สร้างอาคารที่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดในหลายทศวรรษที่ผ่านมา เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของชนชั้นกลางในยามเย็น การใช้ประโยชน์เหล่านี้ ไม่ยักสร้างความกังวลใจให้ชนชั้นกลางแต่อย่างใด ไม่ยักมีใครถามว่า แล้วสัตว์ป่าได้รับผลกระทบไหม ก็เพราะคนเหล่านี้ได้ประโยชน์จากมัน แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่การใช้ประโยชน์นั้น คนเหล่านี้ไม่ได้รับประโยชน์โพดผลใดๆ เหล่า hypocrite เหล่านี้ ก็จะลุกขึ้นมาเสแสร้งเป็นนักอนุรักษ์โดยทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้ใช้ประโยชน์คือคนจนในเขตป่า

ทั้งที่แม้ว่า พื้นที่เหล่านั้น พวกเขาจะมีสิทธิใช้ประโยชน์อย่างถูกต้อง เพราะอยู่มาก่อนการประกาศป่าอนุรักษ์ก็ตามที การเมือง save ทับลาน จึงเป็นการเมืองทางชนชั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ระหว่างชนชั้นกลาง hypocrite นักอนุรักษ์ กับชนชั้นล่างในชายป่าของไทย น่าสนใจที่สำหรับ hypocrite เหล่านี้ ป่าอนุรักษ์สามารถอยู่ร่วมกับเขื่อน ถนน มหาวิทยาลัย โครงการของรัฐ และกิจกรรมอีกสารพัดอย่างได้ แต่กลับอยู่ร่วมกับชาวบ้านไม่ได้ นี่มันไม่ใช่แค่การเมืองเรื่องสิ่งแวดล้อม แต่มันคือการเมืองของชนชั้นที่ถูกแต่งหน้าให้ดูเหมือนการอนุรักษ์ เอาเข้าจริง คนเหล่านี้ไม่ได้รักป่าหรอก พวกเขารักอำนาจในการตัดสินว่าใครมีสิทธิอยู่ในป่าต่างหาก”