ถ้าย้อนกลับไปในช่วงยุค 90 หรือประมาณ พ.ศ. 2533-2542 ชีวิตประจำวันของเด็กๆ แตกต่างจากทุกวันนี้ไม่น้อย เพราะยังไม่มีสมาร์ทโฟนให้หยิบขึ้นมาไถหน้าจอเวลาว่าง ไม่มีโซเชียลมีเดียให้เช็กตลอดทั้งวัน และการติดต่อเพื่อนแต่ละครั้งก็ไม่ได้รวดเร็วเพียงแค่ส่งข้อความหา

แต่ความบันเทิงในยุคนั้นก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง หลายอย่างเป็นกิจกรรมธรรมดาที่แทบไม่ต้องเสียเงิน บางครั้งแค่มีเพื่อน มีพื้นที่หน้าบ้าน หรือมีรายการโทรทัศน์เรื่องโปรด ก็ทำให้หนึ่งวันสนุกได้แล้ว

รวม 10 ความสุขของเด็กยุค 90 เรื่องราวดีๆ ที่คิดถึงเมื่อไรก็อดยิ้มไม่ได้

1. เลิกเรียนแล้วรีบกลับบ้านมาดูการ์ตูน

หนึ่งในความสุขหลังเลิกเรียนคือการกลับบ้านให้ทันรายการโปรด เพราะยุคนั้นยังไม่มีบริการสตรีมมิงให้เลือกดูย้อนหลังได้ทุกเมื่อ ถ้าพลาดตอนสำคัญก็อาจต้องรอฉายซ้ำ หรือไปถามเพื่อนที่โรงเรียนในวันรุ่งขึ้นว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ช่วงเวลาหน้าจอโทรทัศน์จึงกลายเป็นนัดหมายเล็กๆ ในแต่ละวัน ทั้งการ์ตูน ละครสำหรับเด็ก หรือรายการวาไรตี้ที่ดูพร้อมกันทั้งบ้าน

2. นัดเพื่อนออกมาเล่น โดยไม่ต้องสร้างกรุ๊ปแชต

คำว่า “เดี๋ยวเย็นนี้เจอกันหน้าบ้าน” ก็เพียงพอสำหรับการนัดหมายแล้ว เมื่อถึงเวลาก็ออกไปดูว่าเพื่อนมากันหรือยัง บางครั้งไม่ได้นัดกันด้วยซ้ำ แค่เดินหรือปั่นจักรยานผ่านหน้าบ้านแล้วตะโกนเรียกกันก็เริ่มเล่นได้ทันที ความสนุกอาจเป็นการวิ่งเล่น เตะบอล ปั่นจักรยาน หรือเดินเล่นรอบหมู่บ้าน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มืดและมีเสียงผู้ใหญ่เรียกให้กลับบ้าน

3. เล่นเกมง่ายๆ ได้เป็นชั่วโมง

หมากเก็บ กระโดดยาง ซ่อนหา รีรีข้าวสาร งูกินหาง เป่ากบ หรือเกมที่เด็กๆ คิดกติกากันขึ้นมาเอง ล้วนเปลี่ยนพื้นที่เล็กๆ ให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นได้ ของเล่นบางอย่างแทบไม่มีต้นทุน แต่สิ่งสำคัญคือจำนวนเพื่อน ยิ่งรวมตัวกันได้หลายคน ความสนุกก็ยิ่งเพิ่มขึ้น และหลายครั้งก็เล่นเกมเดิมซ้ำๆ ได้โดยไม่รู้สึกเบื่อ

4. เก็บเงินซื้อขนมหน้าโรงเรียน

เงินค่าขนมจำนวนไม่มากสามารถสร้างความสุขหลังเลิกเรียนได้ ตั้งแต่ขนมถุง ลูกอม หมากฝรั่ง ไอศกรีม ไปจนถึงของกินจากรถเข็นหน้าโรงเรียน ความสนุกไม่ได้อยู่แค่ตอนกิน แต่เริ่มตั้งแต่การยืนเลือกว่าจะซื้ออะไรดี บางวันเงินมีจำกัดจนต้องคิดหนักว่าจะซื้อของชิ้นเดียวราคาแพงหน่อย หรือแบ่งซื้อขนมหลายอย่างแล้วเอาไปแบ่งกับเพื่อน

5. สะสมของแถมจากขนมอย่างจริงจัง

ของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่แถมมากับขนมเคยมีมูลค่าทางจิตใจมากกว่าราคาของมันเสียอีก ไม่ว่าจะเป็นสติกเกอร์ การ์ด ของเล่นจิ๋ว หรือของสะสมตามกระแสในช่วงนั้น ถ้าได้ชิ้นหายากก็พร้อมเอาไปอวดเพื่อนที่โรงเรียน และเมื่อของสะสมเริ่มเยอะขึ้น การแลกเปลี่ยนกันก็กลายเป็นกิจกรรมสนุกอีกอย่างหนึ่งของเด็กๆ

6. รอฟังเพลงโปรดจากวิทยุ

ก่อนที่จะค้นหาเพลงแล้วกดฟังได้ทันที การได้ยินเพลงที่ชอบเปิดขึ้นมาจากวิทยุถือเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น บางคนถึงขั้นเตรียมเทปคาสเซ็ตต์เอาไว้ เพื่อรอกดบันทึกเพลงโปรดในจังหวะที่ดีเจเปิด ถ้ากดไม่ทันช่วงต้นเพลง หรือดีเจพูดทับตอนท้าย ก็ต้องรอโอกาสใหม่ครั้งหน้า ความยากในการได้เพลงหนึ่งเพลงมาฟังซ้ำจึงทำให้เพลงโปรดแต่ละเพลงมีคุณค่าในแบบที่ต่างออกไป

7. เช่าวิดีโอหรือ VCD มาดูในวันหยุด

วันหยุดของหลายบ้านเคยมีภารกิจเดินเลือกร้านเช่าวิดีโอ มองปกหนังเรียงเต็มชั้นแล้วตัดสินใจว่าจะหยิบเรื่องไหนกลับบ้าน การดูหนังจึงเริ่มสนุกตั้งแต่ขั้นตอนการเลือก และเมื่อเช่ามาแล้วก็มักดูให้คุ้มก่อนถึงกำหนดคืน บางเรื่องถูกเปิดซ้ำหลายรอบจนแทบจำบทพูดได้ แม้จะมีหนังอยู่ให้เลือกเพียงไม่กี่เรื่องก็ตาม

8. เขียนจดหมาย สมุดเฟรนด์ชิป และข้อความถึงเพื่อน

ก่อนโซเชียลมีเดียจะเข้ามาเป็นพื้นที่เก็บความทรงจำ เด็กยุคหนึ่งมีสมุดเฟรนด์ชิปให้เพื่อนเขียนชื่อเล่น วันเกิด งานอดิเรก เพลงที่ชอบ พร้อมฝากข้อความหรือวาดรูปเอาไว้ โดยเฉพาะช่วงใกล้ปิดเทอมหรือเรียนจบ สมุดเล่มหนึ่งอาจถูกส่งวนไปทั่วห้อง ก่อนกลับมาพร้อมลายมือหลากหลายแบบ ซึ่งหลายข้อความเมื่อเปิดอ่านอีกครั้งหลังผ่านไปหลายปี ก็พากลับไปนึกถึงเจ้าของลายมือได้ทันที

9. โทรศัพท์บ้านหาเพื่อนแล้วต้องลุ้นว่าใครจะรับ

การโทรหาเพื่อนในยุคที่โทรศัพท์บ้านยังเป็นช่องทางหลักมีขั้นตอนมากกว่าการกดวิดีโอคอลในปัจจุบัน เพราะคนที่รับสายอาจไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นพ่อ แม่ หรือญาติของอีกฝ่าย ประโยคประมาณว่า “สวัสดีค่ะ ขอพูดกับ...หน่อยค่ะ” จึงเป็นสิ่งที่เด็กหลายคนคุ้นเคย และบางครั้งก็ต้องรวบรวมความกล้าก่อนโทร โดยเฉพาะบ้านเพื่อนที่ผู้ใหญ่รับสายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

10. ตื่นเต้นกับการออกไปเที่ยว แม้จะเป็นที่ใกล้ๆ

ความพิเศษของวันหยุดไม่จำเป็นต้องเป็นการเดินทางไกล แค่ได้ไปห้าง สวนสัตว์ งานวัด ตลาดนัด หรือไปบ้านญาติ ก็เพียงพอให้รู้สึกว่าเป็นวันพิเศษ เพราะกิจกรรมเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน การได้ออกจากบ้านแต่ละครั้งจึงมีความรู้สึกของการ “ไปเที่ยว” อย่างเต็มที่ และภาพถ่ายที่เหลือกลับมาก็อาจมีเพียงไม่กี่รูปจากกล้องฟิล์ม แต่กลับเป็นรูปที่ถูกหยิบมาดูซ้ำได้นานหลายปี

ความสุขยุค 90 อาจไม่ได้ดีกว่า... แค่แตกต่างจากวันนี้

การย้อนนึกถึงวัยเด็กไม่ได้หมายความว่าโลกที่ไม่มีสมาร์ทโฟนจะดีกว่าโลกปัจจุบัน เพราะเทคโนโลยีทำให้ชีวิตสะดวกขึ้นในหลายด้าน ทั้งการสื่อสาร การเรียนรู้ และการเข้าถึงความบันเทิง

เพียงแต่ความสุขของเด็กยุค 90 หลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ทุกอย่างยังไม่ได้อยู่ในหน้าจอเดียว การอยากฟังเพลงต้องรอ การอยากคุยกับเพื่อนต้องโทรหา หรืออยากเล่นสนุกก็ต้องออกไปเจอกันจริงๆ

และบางทีสิ่งที่คนยุค 90 คิดถึง อาจไม่ใช่เพียงเกม ขนม เทปเพลง หรือรายการโทรทัศน์เหล่านั้น แต่คือช่วงเวลาที่เรื่องธรรมดาๆ เพียงไม่กี่อย่าง ก็เพียงพอที่จะทำให้วันหนึ่งกลายเป็นวันที่สนุกได้แล้ว

ภาพ : ChatGPT