वीजेचे दर सुमारे **रु. ५६ प्रति युनिट** (किंवा काही स्लॅबमध्ये त्याहूनही जास्त) इतके वाढले आहेत, ज्यामुळे आयातित इंधनावरील अवलंबित्व आणि रुपयाचे अवमूल्यन यामुळे औद्योगिक तणाव वाढला आहे. प्रमुख क्षेत्रांमधील जागतिक व्यापारात सुधारणा असूनही, 2022 पासून निर्यात मोठ्या प्रमाणात स्थिर राहिली आहे (दरवर्षी सुमारे $30-32 अब्ज), ज्यामुळे पाकिस्तानी उत्पादने आंतरराष्ट्रीय स्तरावर अप्रतिस्पर्धी बनली आहेत.

अलिकडच्या तिमाहीत निव्वळ आकडे ऋणात्मक किंवा अत्यल्प असल्याने थेट विदेशी गुंतवणुकीचा (**FDI**) प्रवाह कमी आहे. अर्थमंत्री **मुहम्मद औरंगजेब** यांनी जानेवारी 2026 च्या मध्यात (डॉन, बिझनेस रेकॉर्डर, जिओ न्यूज) कबूल केले की “उच्च कर आणि ऊर्जा खर्चामुळे” अनेक बहुराष्ट्रीय कंपन्यांनी एकतर देश सोडला आहे किंवा त्यांचे कार्य कमी केले आहे, “यासाठी दोन्ही बाजूंच्या संमतीची आवश्यकता आहे” पण आव्हान स्वीकारले. अलिकडच्या वर्षांत (२०२४-२०२६) पुष्टी केलेल्या निर्गमन किंवा प्रमुख कटबॅकमध्ये **प्रॉक्टर अँड गॅम्बल** (घोषित बंद), **शेल** (विकलेला भाग/बंद ऑपरेशन्स), **एली लिली**, **मायक्रोसॉफ्ट** (२५ वर्षांनंतर बंद केलेले कार्यालय), **उबेरिंग** किंवा रेड** (रेड**-राइड** बंद), ऑपरेशन्स), **टेलीनॉर ग्रुप** (टेलीनॉर पाकिस्तानने स्थानिक युनिट विकले) आणि इतर फायझर, बायर, करीम आणि कतार-आधारित **अल थानी ग्रुप** (अनिश्चितता आणि गोंधळात बाहेर पडले).

या कंपन्या कर अधिकाऱ्यांकडून होणारा छळ, राजकीय अस्थिरता, खराब कायदा आणि सुव्यवस्था आणि पोषक वातावरणाचा अभाव असे कारण सांगतात. एक बचाव धोरण – स्थिर कर, स्वस्त ऊर्जा, धोरणातील पारदर्शकता – औद्योगिक पतन टाळण्यासाठी आणि विकासाला पुनरुज्जीवित करण्यासाठी आवश्यक मानले जाते.