मार्चच्या सुरुवातीला, माझ्या आईने तिच्या बचत खात्यातून तिचे सर्व पैसे काढण्याचा निर्णय घेतला कारण व्याजदर खूप कमी होते आणि परतावा “त्यासाठी योग्य” नव्हता. सोन्याच्या किमती त्या वेळी चढत होत्या, एका क्षणी VND190 दशलक्ष प्रति टेल (1 tael = 37.5 ग्रॅम किंवा 1.2 औन्स) च्या शिखरावर पोहोचल्या होत्या. तेव्हा माझ्या आईसह लोकांचा असा विश्वास होता की मध्य पूर्वेतील संघर्ष आणि परिणामी जागतिक अस्थिरता यामुळे धातू वाढतच जाईल.

तिने काही मित्रांच्या सल्ल्याचे पालन केले आणि जवळजवळ तिची संपूर्ण बचत वापरून पाच तोळे सोने विकत घेतले. मी तिच्या निर्णयावर आक्षेप घेतला नाही किंवा त्याचे समर्थन केले नाही, कारण ते तिचे पैसे होते आणि माझ्या काही भागाने देखील सोन्याच्या प्रचारात खरेदी केली होती.

पण फक्त तीन आठवड्यांनंतर, सोन्याच्या किमती झपाट्याने घसरून VND170 दशलक्ष प्रति तेलापर्यंत खाली आल्या. एका संध्याकाळी, मी माझ्या आईला दिवाणखान्यात शांतपणे बसलेले पाहिले, अधूनमधून तिने तिचे नुकसान मोजताना उसासे टाकले: सुमारे VND20 दशलक्ष प्रति टेल, किंवा अंदाजे VND100 दशलक्ष. दुखापतीला अपमान जोडण्यासाठी, बँकेचे व्याजदर वाढत होते, याचा अर्थ ती दोन्ही आघाड्यांवर तोट्यात होती.

मी एवढेच म्हणू शकतो: “जर कोणी बाजाराचा अंदाज लावू शकला, तर प्रत्येकजण श्रीमंत होईल.” तिने जबरदस्तीने स्मितहास्य केले, परंतु मला माहित आहे की तिला तिच्या निवडीचा पश्चात्ताप आहे.

मला विश्वास आहे की तिची कथा अनेक अननुभवी गुंतवणूकदारांची प्रतिमा आहे ज्यांना आर्थिक ज्ञान किंवा स्पष्ट धोरण नसताना, गमावण्याच्या भीतीने गर्दीचा पाठलाग करतात आणि शिखरावर खरेदी करतात.

सोने, इतर कोणत्याही मालमत्तेप्रमाणे, भू-राजकारण, व्याजदर आणि बाजारातील भावना यासह अनेक घटकांनी प्रभावित होते. माझी आई तुटते की नाही हे मला माहीत नाही, पण एक गोष्ट निश्चित आहे: तिने एक महागडा धडा शिकला.

तिची कथा मला माझे पैसे खाली ठेवण्यापूर्वी मी कशात गुंतवणूक करत आहे आणि त्यात कोणते धोके आहेत हे समजून घेण्याची आठवण करून देते. आणि कधीकधी, गर्दीचे अनुसरण करण्यापेक्षा काहीही न करणे अधिक सुरक्षित असू शकत नाही.

*हे मत एका वाचकाने सबमिट केले आणि इंग्रजीमध्ये भाषांतरित केले. वाचकांची मते वैयक्तिक आहेत आणि VnExpress च्या दृष्टिकोनांशी जुळत नाहीत.