இன்றைய போட்டி நிறைந்த உலகச் சூழலில், பெரியவர்கள் மட்டுமல்லாது பள்ளி செல்லும் சிறு குழந்தைகளும் கடுமையான மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாகி வருகின்றனர். தங்களை அறியாமலேயே தங்களுக்குள் மிகக் கடுமையான இலக்குகளை நிர்ணயித்துக் கொண்டு, தங்களைத் தாங்களே வருத்திக் கொள்ளும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. தங்களின் எதிர்பார்ப்புகளைத் தங்களால் பூர்த்தி செய்ய முடியாமல் போகும்போது, குழந்தைகள் தங்களின் சுய மரியாதையை இழந்து மனச்சோர்வின் விளிம்பிற்குச் செல்கின்றனர். இத்தகைய சூழ்நிலையில், பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் நடவடிக்கைகளைக் கூர்ந்து கவனித்து, அவர்கள் தங்களுக்குள் அதிகக் கண்டிப்புடன் இருக்கிறார்களா என்பதைக் கண்டறிந்து நல்வழிப்படுத்துவது அவசியமாகிறது.

முதலாவதாக, குழந்தைகள் தங்களைத் தாங்களே தாழ்த்திப் பேசும் பழக்கம் இதற்கு ஒரு முக்கிய அறிகுறியாகும். “நான் எதற்கும் லாயக்கற்றவன்”, “என்னை யாருக்கும் பிடிக்காது” அல்லது “என்னால் எதையுமே சரியாகச் செய்ய முடியாது” போன்ற மிகக் கடுமையான எதிர்மறை வார்த்தைகளைத் தங்களைப் பற்றி அவர்கள் அடிக்கடி பயன்படுத்துவார்கள். ஏதேனும் ஒரு சிறிய தேர்வில் மதிப்பெண் குறைந்தாலோ அல்லது விளையாட்டில் தோல்வியடைந்தாலோ, அதனை ஒரு சாதாரணத் தவிப்பாக எடுத்துக் கொள்ளாமல், ஒட்டுமொத்தமாகத் தங்களது திறமையையே அவர்கள் சந்தேகிக்கத் தொடங்குவர்.

இரண்டாவதாக, எல்லாவற்றிலும் எப்போதும் முதலிடத்திலேயே இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் (Perfectionism) குழந்தைகளிடம் ஆபத்தான மனநிலையை உருவாக்குகிறது. தாங்கள் செய்யும் சிறு தவறுகளைக் கூட அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை. எப்போதும் ஏதேனும் தவறு நடந்துவிடுமோ என்ற அதீத பயமும் பதற்றமும் அவர்களிடம் எப்போதும் குடி கொண்டிருக்கும். இதன் காரணமாக, புதிய முயற்சிகளையோ அல்லது சவால்களையோ எதிர்கொள்ள அவர்கள் முற்றிலும் மறுத்துவிடுகிறார்கள். தங்களின் திறமைக்குக் குறைவான எளிய பணிகளை மட்டுமே செய்ய விரும்புவதும், தோல்வி அடைந்துவிடுவோம் என்ற பயத்தால் சில காரியங்களைத் தள்ளிப்போடுவதும் (Procrastination) இதன் வெளிப்பாடே ஆகும்.

மூன்றாவதாக, இந்த மன அழுத்தமானது குழந்தைகளின் உடல் ரீதியான மாற்றங்களிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும். போதிய காரணங்கள் ஏதுமின்றி அடிக்கடி ஏற்படும் தலைவலி, வயிற்று வலி மற்றும் உடல் சோர்வு போன்ற உடல்நலக் குறைபாடுகளை அவர்கள் வெளிப்படுத்துவார்கள். நண்பர்களுடன் விளையாடுவதைத் தவிர்த்துவிட்டுத் தனிமையில் இருக்க விரும்புவது மற்றும் தங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த பொழுதுபோக்குகளில் கூட ஆர்வம் காட்டாமல் இருப்பது போன்ற சமூகத் தனிமைப்படுத்துதல் அறிகுறிகள் தென்பட்டால், அவர்கள் தீவிரமான மனப் போராட்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பெற்றோர்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

இறுதியாக, இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைத் திட்டுவதையோ அல்லது அவர்களின் உணர்வுகளைக் கேலி செய்வதையோ முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும். அவர்களுக்குப் பக்கபலமாக இருந்து, தோல்விகளும் தவறுகளும் மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதிதான் என்பதைப் புரிய வைக்க வேண்டும். குழந்தைகள் செய்யும் தவறுகளைக் கண்டு கோபப்படாமல், “முயற்சி செய்ததுதான் முக்கியம், அடுத்த முறை இன்னும் சிறப்பாகச் செய்யலாம்” என்ற நேர்மறையான வார்த்தைகளைக் கூறி அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்க வேண்டும்.